Beste Jo en Fokje,
Ja, d'aine daainst is d'aander weerd", aldus Boaz. Man had
gelijk. En omdat die goeie man gelijk had met die tekst of spreuk of
wat het dan ook is, ga ik proberen dat van toepassing te brengen.
Als jullie misschien denken dat het zomaar gaat, dan zijn jullie
toch helemaal mis. Het is een geluk dat ik nog een bed heb en een
klapstoeltje met een oude plank, waar ik trouwens eerst een paar uur
naar moet zoeken. Goed, dat spul heb ik bijelkaar, dan ga ik
genoeglijk op mijn tempatje zitten, de plank op de stoel en dan ...
Tja, dan kom ik tot de ontdekking dat ik geen papier meer heben om
reden Olthof niet naast de deur woont, ga ik gewoontegetrouw achter
mijn oor krabben, net of het daar weg moet komen. Een kleine
toespeling op mijn moeilijkheid en ik heb het gewenste (de arme
jongen moest eens weten dat het zo verknoeid werd).Zo ver ben ik
dan, dan ga ik iets opzoeken waar ze vulpen tegen zeggen, misschien
was dat het ook wel maar nu moet ik iedere 2 woorden indopen in een
georganiseerd inktpotje. In ieder geval er komt iets op het papier,
en mochten jullie menen dat het een hoop nieuws is, dan is het een
geweldige teleurstelling. Gewoon een beetje onzin, iets wat te
voorschijn wordt geroepen uit wat moeie door "jarenlange
tropendienst" omgewerkte Indische hersens met daarvoor een
driedubbele plank.
Laat me eerst eens proberen of er nog iets
inzit van mijn hollandse opvoeding en laat ik jullie eens hartelijk
gaan bedanken voor jullie brief, gisteren door mij in goeden
welstand ontvangen. Het is toch meervoud, want mijn a.s. schoonzusje
had mij ook nog enige regels toebedeeld. Daarom ga ik ook maar
dadelijk aan jullie beiden schrijven, want een verloofd paartje mag
geen geheimen voor elkaar hebben, dus doe ik dit om dat te
voorkomen. Er zit ook iets meer achter, die brieven daar in
Zuidwolde lieten maar steeds op zich wachten, en omdat een vrouw of
een meisje nu eenmaal beter weet wat een soldaat in Indië toekomt,
gaat dat nu sama sama ('t spijt me dat ik het moet zeggen Jo.)
De zorgen komen bij jullie ook al weer opzetten
hoor ik wel, dat is gemakkelijk hier in dienst, hier hoef je nergens
voor te zorgen, er wordt zelfs nog voor je gedacht. 'k Ga geloof ik
maar voor een 25 jaartjes bijtekenen. Daar schiet het me te binnen
dat jullie op ons zitten te wachten met trouwen. Is jullie ook wel
aan te raden, maar jullie zullen dan nog wel een jaartje moeten
wachten want zoals jullie ook wel weten zijn ze begonnen op te
rukken. Dat is heel mooi en daar zijn we ook hardstikke blij om,
maar daarmee wordt onze demobilisatie en jullie trouwerij ook
uitgesteld. Het spijt me voor jullie, maar daar is niets aan te
doen. Gaan jullie trouwen, goed, reken er dan op dat Klaar en ik
niet weer thuis komen. Ja Fokje 't Fries bloed stroomt me nog in
d'aderen en Jo weet het dat is niet van het beste. Prakkizeer daar
maar niet meer over, wij gaan hier toch ook niet trouwen. Dat Klaas
haast niet meer schrijft is voor jullie een reden te meer voor
jullie om hem vaker te schrijven. Klaas heeft één spreekwoord in
Indië die hij voor alles gaat gebruiken: "Bezit uw ziel in
lijdzaamheid, bedenk dat gij op Java zijt".
Dit is het einde weer van deze uitzending,
alles oké hier, niks gain last. Tot schrijf maar weer.
Hart. gr. van jullie br. Piet
