Onze betrokken en humorvolle vader
en opa
Als wij als kinderen
onze vader, Pa, gedenken kan dat alleen maar samen met Moe. Pa kon niet zonder
Moe en Moe kon niet zonder Pa.
51 jaar geleden kregen zij als
trouwtekst mee: De eeuwige God is u een
woning en onder u Zijn eeuwige armen.
Datzelfde wat zij van God
verwachten voor hun huwelijk hebben zij voor ons willen zijn, en dat zijn zij
voor ons geweest. Een huis waar wij altijd terecht konden, een vangnet waar wij
altijd op terug konden vallen. Zonder voorwaarden!
Voor ons was het vooral
belangrijk te weten dat het vangnet er was, ook al was het niet de bedoeling dat
wij er in vielen. Maar het kon, het mocht en het was er.
Pa wilde ook niet anders dan
een vangnet zijn, geen leider die ons vertelde wat we moesten doen, niet iemand
die ons terechtwees als wij iets verkeerd deden. Wat wij deden was altijd onze
keus en de keuzes die wij maakten accepteerde hij. Onze vrouwen accepteerde hij
volledig als zijn dochters en ook voor hun was hij er. Hij had nooit kritiek op
ons of op ons doen en laten. Die onvoorwaardelijke acceptatie is voor ons erg
waardevol geweest en het wegvallen van dit vangnet is voor ons een gemis, een
zwaar gemis.
Zijn kritiekloze acceptatie
kwam niet voort uit afstandelijkheid of desinteresse. Integendeel! Hij was zeer
betrokken bij een ieder van ons. Hij wilde graag weten wat we deden. Hij wilde
onze vrienden ontmoeten. Hij genoot er van als hij met hun ons op zijn bekende
humorvolle manier kon plagen. Dit was zo in onze jeugd en bleef zo toen wij
zelfstandig gingen wonen en leven. Wij, zijn kinderen en kleinkinderen waren
altijd meer dan welkom en dat wisten wij. Wij mochten altijd vrienden
meebrengen, op ieder moment van de dag, graag zelfs. Vroeger wisten wij niet
anders en dachten wij dat die gastvrijheid en betrokkenheid normaal was, pas
later beseften we dat we een uniek paar ouders hadden. Pa’s betrokkenheid
bleef bestaan, ook toen hij ouder werd. Tot de allerlaatste week van zijn leven
toe!
Door hun emigratie naar
Amerika en terugkeer naar Nederland hebben Pa en Moe het zich niet gemakkelijk
gemaakt. De helft van de kinderen daar, de andere helft hier. Zo gauw het
mogelijk was na zijn VUT, en zo lang als het kon, hebben Pa en Moe hun tijd en
aandacht over Amerika en Nederland verdeeld. 16 jaar lang zijn zij nomaden
geweest die ieder half jaar na de andere kant van de wereld verhuisden. Dat zij
dit de laatste twee jaar niet meer konden doen, was voor Pa een zwaar gemis.
Zij reisden ons
achterna, waar wij of onze kinderen ook gingen. Van Westenholte tot Michigan,
van Oregon tot Rotterdam, van Schotland tot Madrid. Ook dit jaar zouden ze nog
naar Ghana gaan en naar het afstuderen van hun kleinzoon Michael in Idaho. Die
betrokkenheid was voor Pa en Moe normaal en zij genoten ook op die manier van
het leven. Zij hebben ons veel geholpen, met schilderen en behangen en met het
werken in onze tuinen.
In de laatste 2 maanden
van zijn leven heeft Pa mogen merken dat zijn vrouw, kinderen, zussen en broers,
vrienden, buren en bekenden
hetzelfde vangnet voor hem wilden zijn dat hij voor hen geweest is. Dat heeft
hem veel goed gedaan, erg veel goed. Het heeft hem enorm geholpen om de ziekte
en zijn einde op een waardige manier te aanvaarden.
Hij had er veel moeite mee dat
steeds meer handelingen grote inspanning kostten of niet meer mogelijk waren.
Van het buiten wandelen in de eerste weken van de ziekte tot het ademhalen op de
laatste dagen.
Zijn laatste ademtocht kwam
als een moeizame verlossing en hij vertrouwde er op dat God’s eeuwige armen
hem opvingen.
Wij willen graag iedereen
bedanken, zusters, broers, buren,vrienden en bekenden die met een kaartje, een
telefoontje of bezoekje Pa zijn laatste twee maanden tot een zo aangenaam
mogelijke tijd hebben gemaakt en die hem hebben geholpen zijn overlijden te
aanvaarden. Het was voor Pa een zorg minder te weten dat Moe diezelfde hulp en
steun zou krijgen als hij er nier
meer was.
De laatste anderhalve week
hebben onze tantes, zijn zussen samen met Moe,
Pa dag en nacht alle aandacht en zorg gegeven die hij nodig had. Wij
bedanken hun daar graag voor.
In het bijzonder willen we de
huisarts, dokter Meeder, bedanken, wiens zorg en betrokkenheid een diepe indruk
op Pa hebben gemaakt en waarvoor hij erg dankbaar was.
Ds de Mooij willen wij
bedanken dat hij, ondanks de emotie die Pa’s sterven ook bij hem oproept,
wilde voldoen aan Pa’s verzoek om deze dienst te leiden.
Tenslotte willen we u allen
bedanken voor uw aanwezigheid. Het troost ons te zien dat Pa niet alleen bij
ons, maar ook bij veel anderen zeer betrokken is geweest.
laatste wijziging: 27.06.2004